Mijn gedachten zijn een zee

Anke Van den Bremt

 

Verhalen en fragmenten: Vorm: Verteltechniek: Conclusie

   
   

Conclusie

            De weergave van een gedachtestroom in de ik-vorm is allicht de meest radicale manier om de subjectiviteit van een bepaald personage binnen te treden. Zij draagt bij tot de relativerende wisseling van perspectieven die één van de belangrijkste aspecten van Nescio's vertelwijze uitmaakt, en deze daardoor een modernistisch karakter verleent. In Nescio's verhalen wordt de visie van de verteller nooit als algemeen geldend, zijn oordeel nooit als onfeilbaar voorgesteld. Meestal is de verteller dan ook één van de personages, en zijn mening er dus slechts één van de vele. Bij voorkeur worden de verhalen in de vorm van herinneringen neergeschreven, waarbij commentaar vanuit het 'nu' de betrekkelijkheid en voorlopigheid van elk persoonlijk standpunt vaak nog eens extra in de verf zet. Waar bij wijze van uitzondering een alwetende instantie wordt gehanteerd (Dichtertje), maakt Nescio daar gretig gebruik van om onbekommerd het bewustzijn van de verschillende figuren binnen te dringen. Zoals Nescio's terugblikkende, tot commentaar geneigde vertellers zich in sommige gedeeltes op de achtergrond houden ten gunste van een nauwkeurige weergave van de beleving van destijds, zo verkiest ook de alwetende verteller van Dichtertje meer dan eens onopvallend te blijven, en zo veel mogelijk vanuit de belevingswereld van de personages te vertellen. Op die manier wordt het voor de lezer mogelijk zich een goed beeld te vormen van de karakters en motieven van Nescio's figuren, zonder te steunen op expliciete psychologische ontledingen.

   
     
   

Inhoudstafel

   

Terug naar vorige pagina...

   

Volgende pagina