konstateert dat in „Vlaanderen' financieel muziek zit?

Kritische Vlaamse geluiden zijn - Mon enfance", „Les flamandes" en „La bière". Als kind werd Jacques Brel meermaals bij familie op de Vlaamse „buiten" ondergebracht, daar heeft hij de typische mentaliteit aan den lijve ondervonden en die herinnering schudt hij in ,,Mon enfance" van zich af. Dit lied is naar mijn gevoel strenger voor onze levenswijze dan „Les Flamingants", het is geen „chanson comique", geen ordinair spugen, maar een onverbiddellijke opsomming van het Rijke Vlaamse Familieleven, dat hij afwijst als verstikkend (het rolpatroon man-vrouw-kind) en barbaars . Omdat het lied mooi verwoord is en als een persoonlijke ervaring mag geïnterpreteerd worden, heeft men er geen aanstoot aan genomen, maar „Les Flamingants" is een vitriool‑versie van ,Mon enfance". Wij herinneren ons de vorige rel rond Brel, met „Les flamandes". Een domme afweerreaktie want zoals zijn biograaf Jean Clouzet schrijft zijn „Les Flamandes" een universeel verschijnsel. Iedereen die zich passief leven laat is er een broer of zus van. Waarom dan niet „Les Wallonnes", of „Les Françaises"? Omdat Brel zichzelf als Vlaming bekent, en voor eigen deur veegt. „La Bière" is een niet zo geslaagd venijnig drinklied waarin de Germanen in het algemeen en de „Uilenspiegels" niet uitgezonderd, steken onder de schuimkraag krijgen. De twee schimpnummers tenslotte zijn "Lalala" en de inktvlek op zijn nieuwste adelbrief, „Les F. ". In het eerste lied ziet hij zich als ouwe eenzame republikein verkommeren in een of ander koninkrijk België dat hem schuwt als een stinkend lazaret, een België waar hij de pest aan heeft, bevolkt met flaminganten die „zijn reet kunnen likken".

Dan is er de „komische" oprisping waar heel Vlaanderen kommentaar op heeft, van minister Rika De Backer tot de melkboer, via „De Bond van de Jonge