De zwart-gele gal van Jacques Brel

Johan Anthierens

 
 

plaat. Hulde voor het Jaurès-lied. Jaurès, humanist, filosoof, socialist, stichter van "L'Humanité", verdediger van de verguisde Dreyfus en daardoor en vooral vredesapostel, werd om zijn vredesideaal (handlanger van de moffen) op de vooravond van de eerste wereldoorlog, door een nationalist (door àlle Franse nationalisten) vermoord. Jaurés ligt in Frankrijk begraven onder straatnaamborden. Brel heeft hem uit die vergetelheid gehaald. Hij is de volwassen aanklager van deze historische misdaad. Zonder vocale verheffing maar met een stem die doordringt, schetst hij de levensomstandigheden van onze grootouders, (niet hélemaal slaaf maar toch van een rampzalige

 

onderdanigheid) en stelt bij elk refrein simpelweg de vraag: "Pourquoi ont-ils tué Jaurès ?". Aan het slot vraagt hij de jongeren van nu om, niet lang, (le temps de l'ombre dun souvenir, !e temps du souffle dun soupir) een gedachte aan Jaurès te wijden. In tweede instantie denk ik aan ,,Orly", door een journaliste van "L'Express" al bekroond als het mooiste tragische minnelied sinds „Les feuilles mortes". Ik weet alleen dat het magnifiek is en aansluit bij de verzuchting van Louis Aragon: „1l n'y a pas d'amour heureux". Brel is in dit lied van een poëtische

 

Niet verboden

Vorige maandag kregen radiomensen op de BRT telefonisch het bericht door dat „Les F..." niet meer mocht gedraaid worden. Later werd door de BRT officieel ontkend dat er een draaiverbod zou zijn uitgevaardigd.

 

 onfeilbaarheid, en zijn dictie en voordracht van een ongekende gevoeligheid. Chansons die bij mij moeten rijpen zijn het rijke „La ville s'endormait" en "Voir un ami pleurer" . Die laatste titel alleen al stemt tot mijmeren. Omdat ik niet van cabareteske chansons hou, heb ik slechts een flauwe waardering voor het ruige „Les remparts de Varsovie" en soortgelijke "Knokke-le-Zoute Tango". Mocht u de Brel-rage zat zijn en het allemaal wel gelooft, kan ik u de nieuwe elpee van een fors individu aanbevelen, "Death of een Iadies Man", de zoveelste schijf van Leonard Cohen.

JOHAN ANTHIERENS

Kanttekening bij een verschijnsel

Ondanks het feit dat de nieuwe Brel al weken aangekondigd was reageerde de Vlaamse pers nogal overrompeld. Als je verrast wordt, ga je van elkaar kopiëren. Jan Van Hemeldonck lanceerde vorige vrijdag in zijn .,Het Laatste Nieuws" het bericht dat er al acht miljoen exemplaren van de plaat op de wereldmarkt liggen. Dit cijfer, hoe krankzinnig ook, werd de volgende zaterdag door Hugo De Ridder in ..De Standaard" overgenomen en weet een dag later door Jan Van Rompaey radiokundig gemaakt. Van de plaat werd één miljoen exemplaren voorgeperst en een tweede miljoen zou in de maak zijn. Zou... Tweede kemel van de „Laatste Nieuws"‑journalist is dat Brel in het lied „Jojo" een vriend à la „Jef" probeert „op te beuren". Hoe je een dode vriend opbeurt is mij niet duidelijk, bovendien is „Jojo" niet te vergelijken met de lévende „Jef", maar sluit het hier aan bij zijn requiem voor een vroeger gestorven maat, „Fernand". De vergissing van Van Hemeldonck  wordt de volgende dag door Pol Van Mossevelde in „De Standaard" voor zijn rekening genomen...  

Barclay-directeur voor België, Milo De Coster, moest vorige week de hulp inroepen van wakers-met-bloedhonden om detaillisten die om méér platen kwamen bidden, smeken en vooral dreigen van het lijf te houden.

  Donderdag, zeventien november, voormiddag. Vijftien mensen troepen samen voor een Brusselse platenzaak, wachtend op de Brel die komen zal. Plotseling gaat de mare dat een concurrent, twee straten verder, bevoorraad werd. De vijftig zetten het op een holletje. Razende telefoon naar Barclay vanwege de winkelier die een tros klanten aan de haal ziet gaan.

  Een aantal bekende Franse chansonniers, men noemt de namen van Brassens en Ferrat, hebben de uitgave van hun nieuwe elpee, die nu moest uitkomen, wijselijk opgespaard tot de Brel-storm luwen zal.

KNACK - 23 november 1977

p. 5/5

 
 
   

Terug naar vorige pagina...

© Bert Rodiers